[SF][MCA]Should I glad? For my birthday...[SeShin]

posted on 07 May 2014 20:52 by siege-swift in Fiction
Title : Should I glad? For my birthday...[ฉันควรดีใจใช่มั้ย? สำหรับวันเกิดน่ะ...]
 
Author: Siege-Swift

Pairing : Seto Kosuke x Kisaraki Shintaro [SeShin]
 
Rating : PG
 
Author Note : นี่คือฟิคคาเงโร่วเรื่องเเรกที่เขียนจบเลยล่ะค่ะ! เรื่องอื่นดองอยู่ยังเขียนไม่จบเลย ฮ่ะๆๆ
 
(หัวเราะแห้งๆ)
 
..........................................................................................
 
 
“สุขสันต์วันเกิดนะ...ชินทาโร่...ปีนี้...ฉันเองก็...ไม่อยู่...เหมือนเดิม...ยังไงก็เถอะ พยายามเข้านะจ๊ะ...”
เสียงใสคุ้นหูดังขึ้นส่งผลให้เด็กหนุ่มหันหลังกลับไปมองยังต้นเสียง... ทว่า เขาก็ไม่เจอใคร...ส่งที่เขาเห็นมีเพียงความมืด...ที่ไม่สิ้นสุดเท่านั้น 
 
“มันยังไม่จบ...”เสียงนั้นดังขึ้นอีกครา เด็กหนุ่มหันซ้ายแลขวาอีกครั้ง แต่ก็ไม่เจอใคร...
 
ฉึก!...
 
ก่อนที่เด็กหนุ่มจะทันรู้ตัว...โลหิตสีแดงสดก็หลั่งรินออกมาจากปากแผลที่ถูกแทงเมื่อไหร่ไม่อาจทราบ...
บ้าเอ๊ย…!...มันมีอะไรผิดพลาด...ตรงไหนกัน!
 
 
 
เฮือก!
 
เด็กหนุ่มลุกพรวดนั่ง ด้วยความตื่นตระหนก...เขายกมือขึ้นกุมศีรษะ... ฝันงั้นเหรอ?! 
 
“พี่คะ! ตื่นได้แล้ว!”เด็กสาวคนหนึ่งเปิดประตูห้องนอนของผู้เป็นพี่ออกอย่างง่ายดาย นั่นเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ล็อกประตู เธอมองไปยังเตียงนอนของพี่ชายแล้วก็ยิ้มออกมา 
 
  “อ้าว! วันนี้ตื่นเร็วกว่าปกตินะเนี่ย!พี่...” เด็กสาวหยุดพูดเมื่อเห็นอีกฝ่ายอย่างชัดเจน... พี่ชายของเธอตอนนี้มีสีหน้าซีดเผือด บนใบหน้ามีเหงื่อจำนวนมากไหลออกมา ร่างกายสั่นเทา...และที่สำคัญยังมีหยาดน้ำใสๆหลั่งรินออกมาจากดวงตาคู่นั้นอีก...!?
 
“พี่! เป็นอะไรไปน่ะ!?”เธอรีบเข้าไปดูอาการคนในห้องทันที...หรือว่าพี่ของเธอจะฝันร้ายอีกแล้ว
 
“...โม...โมโมะ...?”แม้จะรู้ว่าบางครั้งอีกฝ่ายจะฝันร้ายจนถึงขนาดร้องไห้และช็อคขนาดนี้ก็เถอะ แต่เด็กสาวก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นบ่อยๆ...และฝันนั้น...เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นฝันแบบไหน...
 
“ก็ฉันเองนะสิ! พี่คิดว่าจะเป็นใครกันล่ะ”เด็กสาวตอบพลางขมวดคิ้วมุ่น... ไม่ปกติ...ไม่ปกติ ตอนนี้พี่ชายของเธอไม่ปกติสุดๆ!  ฝันแบบไหนกันที่ทำให้พี่ของเธอเป็นได้ขนาดนี้?!
 
“พี่เป็นอะไรไปน่ะ?”เอ่ยถามหวังได้รับคำตอบ หากแต่คนฟังกลับไม่ปริปากพูดสักคำ
 
“เอ้า! เป็นอะไรก็พูดมาสิ เจ้าพี่บ้านี่!”เด็กสาวเริ่มหมดความอดทน เธอเขย่าตัวอีกฝ่ายพลางพูด
 
“ปวดหัวหรือไง หรือว่าปวดท้อง?”
 
“ไม่...ไม่เป็นอะไร...”น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นดูอ่อนแรง จนเด็กสาวถอนหายใจ ก่อนจะขยับยิ้มเล็กน้อย
 
“ถ้าเป็นอะไรก็บอกนะ เก็บไว้คนเดียวมันก็ไม่ดีนักหรอก”
 
“ขอฉัน...อยู่คนเดียวได้มั้ย?”ทันทีที่ได้ยินเสียงอันแผ่วเบาของพี่ชายร้องขอ เด็กสาวจึงลุกขึ้นและ เดินออกจากห้องนั้นมา พร้อมด้วยคำพูดประโยคสุดท้าย “งั้นหนูไปก่อนนะ”
 
ปัง!...
 
หวังว่า...พี่คงไม่เป็นอะไรหรอก...ใช่มั้ย?
 
หลังจากผู้เป็นน้องออกไปแล้วเด็กหนุ่มผู้นั่งอยู่บนเตียงนอน นามว่า ‘คิซารากิ ชินทาโร่’ ก็ถอนหายใจดัง ‘เฮ้อ’ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง... เมื่อไหร่...ฝันนั้น...จะหยุดลงเสียที... 
 
 
 
ซ่าาาา
 
เสียงหยาดน้ำจากฝักบัวอาบน้ำดังขึ้น เมื่อหยดน้ำเหล่านั้นตกลงสู่พื้น...ไหลลงไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก โดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้...รวมถึง...หยาดน้ำตาของเด็กหนุ่มเองด้วย
ชินทาโร่ปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนังห้องน้ำ หวังให้เวลาผ่านไปไวๆ...แต่...อย่างไรแล้ว ในความเป็นจริงกาลเวลาก็ไม่ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็วหรือเชื่องช้าเลย...กาลเวลานั้นผ่านไปด้วยความเร็วที่ไม่เคยเพิ่มขึ้นหรือลดลง...หาก กาลเวลาจะช้าหรือเร็ว...นั่นก็คงจะเป็นเพียงในความคิดของผู้คนแล้วล่ะ
 
...นี่มัน...วันเกิดฉันแล้วสินะ...ไม่อยากให้ถึงวันนี้เลย... ร่างโปร่งเพรียวบางมีสีหน้าไม่สู้ดีนักเมื่อเขาต้องนึกถึงวันเกิดของตนเอง... นับตั้งแต่วันนั้นที่อายาโนะ...เพื่อนเพียงคนเดียวในสมัยมัธยมต้นของเขาหายสาบสูญไป...เขาก็จะฝันถึงเธออยู่เสมอ...โดยเฉพาะในวันเกิดของเขา...ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเพราะอะไร แถมยังมีคำพูดเหล่านั้นอีก... มันคืออะไรกันแน่...เขายังคงไม่เข้าใจเลย...
 
“ทำไมกันนะ...?”เด็กหนุ่มพึมพำขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา... ทำไม...เขาถึงหาคำตอบไม่เจอเลย...
 
  อีกนานแค่ไหนกัน...ที่ความเจ็บปวดเหล่านี้จะหายไป...
 
อีกนานแค่ไหนกัน...ความทรมานจะสิ้นสุด
 
...อีกนานแค่ไหนกัน...?...
 
“อ้าว! โมโมะจัง! วันนี้มาเร็วจังนะ!”เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งท่าทีเป็นมิตรทักขึ้น เมื่อเห็นเด็กสาวผมส้มเดินเข้ามา
“...สวัส...ดีค่ะ”เสียงของเด็กสาวขาดห้วง เธอมีสีหน้าหวาดหวั่น ยิ่งเมื่อหันไปมองนาฬิกาบนฝาผนังของสถานที่แห่งนี้ ความกังวลของเธอก็ทวีเพิ่มมากขึ้น แม้จะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก หากแต่สีหน้าของเธอก็ทำให้คู่สนทนารู้ดีว่าเด็กสาวกำลังรู้สึกเช่นไร
 
เวลาป่านนี้แล้ว...ทำไมพี่ถึงยังไม่มาอีก...
 
“อ่ะ...โมโมะจังไปนั่งพักก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวผมหาอะไรมาให้ดื่ม”ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มนามว่า ‘เซโตะ โคสุเกะ’ ขยับลุงขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะเดินไปยังห้องครัว เพื่อหาอะไรมาให้เด็กสาวดื่ม ตามที่บอกไว้
 
“ค่ะ...”เสียงตอบรับของโมโมะดูอ่อนแรงกว่าที่ควรจะเป็น หลังจากที่ออกจากห้องของพี่ชายมา เธอก็ต้องไปทำรายงานที่บ้านเพื่อน ก่อนที่จะมาที่นี่...แต่ถึงอย่างนั้น... เพราะความคิดฟุ้งซ่านเรื่องของพี่ชาย ทำให้การทำรายงานในครั้งนี้...เธอจึงต้องให้เพื่อนรับภาระการทำรายงานของกลุ่มมากกว่าปกติ เพื่อนของเด็กสาวเองก็พอจะเข้าใจได้จากสีหน้าของเพื่อนตน จึงรับรายงานส่วนที่เหลือมาทำอย่างเต็มใจ เพราะดูจากสีหน้าแล้ว เด็กสาวคงมีเรื่องที่ทำให้คิด เป็นกังวลคอยกวนใจอยู่แน่ๆ...สีหน้าหมองหน่อยๆ กับความเงียบของเด็กสาวทำให้เพื่อนของเธอเป็นห่วงและบอกให้ไปพักผ่อน…
 
“งั้นโมโมะกลับไปพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องรายงานน่ะ…เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง!”

คำพูดของเพื่อนๆ ดังขึ้นในหัวของโมโมะอีกครั้ง 
 
“แล้วไม่ต้องคิดมากล่ะ เพราะเดี๋ยวครั้งหน้าเราให้เธอทำมากกว่าคนอื่นๆแน่ ฮ่าๆ...ล้อเล่นน่า! เอาเป็นว่า โชคดีนะ!”
 
ฉันดีใจนะ ที่มีพวกเธอเป็นเพื่อน...และนั่น...ทำให้โมโมะมาถึงฐานทัพลับเร็วกว่าปกติ...
 
“ชามาแล้วคร้าบบบ~~!”เสียงที่ดังขึ้นของเด็กหนุ่มที่เดินออกไปเมื่อครู่ดังขึ้นอีกครั้ง ส่งผลให้โมโมะหลุดจากภวังค์
 
“อ๊ะ...ขอบคุณค่ะ”เด็กสาวกล่าว ก่อนจะเริ่มสังเกตรอบๆห้อง
 
...ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมภายในห้องแห่งนี้ ทั้งเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ และบรรยากาศรอบๆ...
หากแต่เด็กสาวกลับรู้สึกว่าเหมือนมีบางสิ่งขาดหายไป...
 
“แล้วทุกคนล่ะคะ?”โมโมะนึกออกในที่สุด เซโตะเลิกคิ้วขึ้นมองเธอก่อนบอก “ไปซื้อของกันน่ะครับ อีกเดี๋ยวก็คงกลับแล้วล่ะ”
 
“อ๋อ...ไปซื้อเสบียงกันสินะคะ”เด็กสาวเดินไปยังตู้เย็นก่อนจะเปิดมันออก เพื่อจะพบว่า...ภายในนั้นเกือบจะว่างเปล่า... ถ้าไม่มีกระติกน้ำไม่กี่ขวดที่ไม่รู้ว่าจะมีน้ำถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ของขวดรึเปล่าน่ะนะ...
 
“ก็นะ”เซโตะแบะมือออกอย่างไม่รู้จะพูดว่าอย่างไรดี ที่จริงเขาเองก็เตือนทุกคนไว